Dit is k*t.....

Achteraf kletsen is niet altijd makkelijk, vaak liggen er grote stukken (onverwerkte) pijn. Maar belangrijk is het wel omdat er belangrijke leermomenten uit te halen zijn die je kunnen helpen; helaas zijn de situaties soms anders en de keuzemogelijkheden totaal verschillend.
Met de wijsheid van nu had ik, toen mijn baan opeens verdween, dat stuk bouwgrond moeten verkopen, de stacaravan erbij en teruggaan naar Ede, waar ik meer mensen kende en meer werk zou zijn. Althans, dat is de wijsheid van de familie om mij heen. Wij hebben doorgemodderd, ook omdat er vaak dingen werden toegezegd die een paar maanden later toch niet doorgingen; bedrijven die niet gestart zijn of toch een andere weg in wilden slaan.
Fout die wij gemaakt hebben is veel te lang geloven in een snelle oplossing, en dus te laat ons uitgaven patroon hebben aangepast. Helaas is dat niet zo makkelijk als je van bijna 6.000 naar 1.000 euro gaat; dan zijn je vaste lasten al hoger. Het huis werd van een droom een drama; geen geld voor goed onderhoud, nou ja, je kunt het zelf wel bedenken. Zo af en toe kreeg ik een kort project, dan konden we weer wat inlopen en ging het weer wat beter, maar de weg omlaag werd steeds glibberiger.
Maar als je de hoop opgeeft, jezelf helemaal verstopt en zelfs de herhalingen van de ochtendaflevering van de soaps gaat bekijken, dan loop je vast. Ook de hele dag surfen is zelden de beste oplossing. Als je 100e sollicitatie wordt afgewezen niet verslappen, maar extra hard doorgaan. Dan kom je sneller bij de "gouden" sollicitatie.
En wat Ries, en voor hem anderen al schreven, uit de shit kan een veel mooiere bloem groeien!
Om wat luchtiger te eindigen: pas op met wat je wenst: ik heb altijd gezegd dat ik wel lekker in een hutje op de hei zou willen wonen, midden op het land met de buren lekker ver weg. Uiteindelijk zit ik op zo'n plek, hutje is een goede beschrijving van het huis en helaas is het niet mijn eigendom, dus verbouwen of nieuwbouwen zit er niet in. Maar het wonen is fijn, Karin en onze dochters hebben eigenlijk nooit het vertrouwen in mij verloren maar beter nog, ze respecteerden me voor mijn doorzettingsvermogen, het steeds weer met energie en enthousiasme kunnen beginnen met nieuwe opdrachtjes of een tijdelijke baan. En dat respect, in combinatie met liefde en met een redelijke gezondheid, is onbetaalbaar.
Dus: je bent geen slachtoffer, je hebt van (God, Godin, Karma, Lot, Universum of weet ik wat) een schop gekregen om tot aktie over te gaan om te zoeken naar een verbetering van je toekomst. Voor jezelf, hen waarvan je houdt en misschien wel voor onze planeet!
Ik wens iedereen een heldere blik op de toekomst; beschouw je tranen maar als groeimiddel voor die mooie bloem op de mesthoop!

JohnPeter

JP Elverding schreef : Dus: je bent geen slachtoffer, je hebt van (God, Godin, Karma, Lot, Universum of weet ik wat) een schop gekregen om tot aktie over te gaan om te zoeken naar een verbetering van je toekomst. Voor jezelf, hen waarvan je houdt en misschien wel voor onze planeet!

Als al het andere niet meer lukt kun je altijd nog personal coach worden, JP   Je weet het goed te verwoorden.
@ Robert, Henk, Valentijn en ieder die verder het hoofd boven probeert te houden: Opgeven is geen optie. Ik heb zelf mijn deel ook al gehad, maar toe was ik nog jonger, dus misschien was het daardoor wat makkelijker, maar ik kan wel melden dat ik er beter, wijzer én rijker (niet alleen materieel) uit gekomen ben. Verder kan ik weinig anders dan me bij de voorgaande sprekers aansluiten, dus dat doe ik van harte! 
Nog meer ellende trouwens: <a href=" www.nu.nl/economie/2281423/ontslaggolf-a...nde-bij-organon.html "> www.nu.nl/economie/2281423/ontslaggolf-a...nde-bij-organon.html . Daar werken volgens mij ook een paar V700-leden (ken er in elk geval één).

10 jaar bij een groot congresbedrijf gewerkt.
Al jaren had het management aldaar een zware tekortkoming en na nog eens drie directeuren die de boel extra verprutsten kwam ook de crisis er nog eens over heen.
In de 'vette' jaren, hebben ze geen gebruik gemaakt van de mogelijkheden en alles verbrasd.
Als medewerker probeer je dan toch alles draaiende te houden en gelooft niet dat managers de boel zo moedwillig verkloten.
Bij elke nieuwe directeur denk je, nog even volhouden, deze gaat het snappen.Waar halen ze die prutsers toch vandaan, zij hebben het wel goed.8000 + 1000 (reiskosten) Euro per maand en geen verantwoording.
De verhouding is dan helemaal zoek, vele dure mannetjes/vrouwtjes die weinig presteren, maar wel het bedrijf leegroven.
Dan een crisis er over heen en dat soort bedrijven knappen dan snel af. 
Daar sta je op straat met een kleine vergoeding, maar ja, je kleine rot salaris was al niet voldoende, dan ook nog eens 30% eraf.
Dan, na 5 maanden WW, opeens een uitnodiging en een optie op een andere baan.
Het nieuwe bedrijf kon niet zoveel bieden, maar man, wat was dat meer dan mijn vorige werkgever.
Tja dan heeft het wel weer een klein ‘voordeeltje’ gehad dat je jaren voor een waardeloos bedrijf gewerkt hebt.
Secundaire voorwaarden, kreeg ik die er ook nog bij dan!!
Een echt pensioen, jaha, ook wel handig. 
Dus wie weet, ziet het er over 5 maanden weer ineens heel anders uit. Succes

en dan zijn wij ook aan de beurt...
www.brabantsdagblad.nl/regios/6909581/Du...ntslagen-Organon.ece
dussss..
Een tendentieus stukje weliswaar, maar de reactie van de Directie was niet echt hoopgevend.
we wachten maar even het officiële bericht af en gaan vast plan B ontwerpen 

Tja, over het bedrijf waar ik werk hebben ook al stukjes in dat dagblad gestaan... werd sterk ontkend door de directie maar het idee 'waar rook is is vuur' knaagt soms aan je.
Zelf heb ik ontslag/sluiting bedrijf meegemaakt toen ik 30 was. Het heeft me best wel veranderd in de zin dat ik er heel wat assertiever door ben geworden. Inmiddels zijn we 20 jaar verder en ik heb regelmatig het idee gehad dat ik hier niet echt de groeikansen heb gekregen die ik aan zou kunnen. Maar dat weegt wat mij betreft niet op tegen het idee (tot nu dan, zie mijn aanhef) dat ik hier redelijk 'veilig' zit. Ik zie er heel wat om me heen in de problemen van mijn leeftijd en maar een enkeling vindt wat anders.
Van de andere kant, wij zijn wel van een generatie die is opgegroeid met het idee dat werk een vaste basis is en hebben daar onze levensstijl (hypotheek) ook op gebaseerd. Als ik alles opnieuw zou mogen doen zou ik daar alvast nooit meer vanuit gaan. En je ziet al dat de jeugd meer zo redeneert, ze zullen ook wel moeten nu vast personeel taboe wordt en ze worden gedwongen zzp-er te worden.
Overigens, heel veel sterkte aan de topicstarter.

Nare berichten uit Oss Jeroen, ik hoop dat het voor jou meevalt! En zo niet ben ik er van overtuigd dat jij een mooie andere baan zal vinden. Iemand met zoveel charisma (mooi woord voor brabantse bravoure) gaat dat zeker lukken.
JP schreef : je bent geen slachtoffer, je hebt van (God, Godin, Karma, Lot, Universum of weet ik wat) een schop gekregen om tot aktie over te gaan om te zoeken naar een verbetering van je toekomst. Voor jezelf, hen waarvan je houdt en misschien wel voor onze planeet! Ik ben onder de indruk van bovenstaande bewoordingen JP! Inderdaad bezit jij de eigenschappen van een goede coach/mediator.
Voordat de borrel wordt ingeschonken ook nog een woord van sterkte aan Janneman die een Volvo 798 bezit, een auto die ik tevergeefs gezocht heb op dit forum. Ook wens ik de topicstarter alle sterkte maar na zoveel positieve input ben ik er van overtuigd dat dat gaat lukken. Voor wat het waard is laat ons even weten wat je voor werk deed. Je weet maar nooit waartoe het kan leiden................  

Wat een hartverwarmende reacties op een forum van voornamelijk mannen met een afwijking aan de automobiles! Dank daarvoor, het geeft aan dat ik er goed aan heb gedaan mijn ups en downs neer te pennen.
Vanmiddag naar Apeldoorn gegaan om een vriend, die ook al in zo'n "fijne" situatie zit een hart onder de riem te steken. Samen wokken, vijf tientjes en een tankje LPG: onbetaalbaar.(Nou ja,  niet lang geleden zou het voor mij inderdaad onbetaalbaar zijn geweest en waren ritjes naar Volvo bijeenkomsten evenmin haalbaar.)
Samen hebben we gesproken over een van de meest belangrijke dingen voor je toekomst: doelen stellen en erop focussen.
Het klinkt vaag, zwevend, ratelbandig, maar toch is het belangrijk. Niet omdat je dan met blote voeten over een hoop gloeiende kolen moet gaan lopen of dat je binnen nu en twaalf maanden minimaal één miljoen op de bak wilt hebben, maar gewoon om voor jezelf een aantal zaken bloot te leggen, je mogelijkheden en gevaren, kansen en angsten in kaart te brengen. Dat kun je alleen doen, al dan niet met een zelfhulpboek en DVD's of met een of meerdere mensen; het laatste heeft het voordeel van de groepsdynamiek maar het nadeel dat je ontzettend eerlijk over jezelf moet zijn. Vaak is dat pijnlijker dan met blote voeten door het vuur te gaan!
Ik herkende natuurlijk zijn verhaal; we kennen elkaar al tien jaar, we weten veel van elkaar en ook dat we steeds weer knokken, zoeken naar die ene kans die wel succes brengt. En soms is dat succes binnen handbereik, soms ontbreekt net de laatste euro om het af te ronden. "Go with the flow, drown like a clown" is mijn laatste tegeltjeswijsheid. Zoals altijd simpel maar waar, want als je met de stroom meedrijft kun je niet sturen naar wat je wilt, je bent soms al weggedreven voor je die uitstekende tak, die mooie kans hebt kunnen grijpen.
Ik vertelde mijn lief wat ik hier beschreven heb, en de reacties over het coach worden. Ze "verweet" me dat dit de zoveelste keer is dat iemand dan over mij zegt. Haar concrete vraag: waar wacht je op? Ontzettend simpele vraag maar een antwoord daaropgeven is verdomd moeilijk. Ik kan anderen (mensen en bedrijven) adviseren, helpen en bijstaan maar de BV "IK" blijft een ondergeschoven kindje. Een kindje dat ik natuurlijk wel ken maar niet naar buiten durf te laten gaan. Angst, onzekerheid? Enfin, wordt hopelijk vervolgd. (En ja, dit is een verkapt aanbod.)
Maak er een schitterende dag van!
JohnPeter

JP Elverding schreef : Samen hebben we gesproken over een van de meest belangrijke dingen voor je toekomst: doelen stellen en erop focussen.
Het klinkt vaag, zwevend, ratelbandig, maar toch is het belangrijk. 

Hoi, dit klinkt voor mij alles behalve vaag. Concreter kan het niet. Graag zou ík er dan iets zogenaamd vaags aan willen toevoegen: volg bij het stellen van doelen eens je gevoel en je intuïtie. Let eens op signalen in je omgeving, toevallige ontmoetingen en gebeurtenissen die opvallen. Wat zou daarvan de boodschap kunnen zijn? Waardoor raak je gepassioneerd?

JP Elverding schreef :  
Ik vertelde mijn lief wat ik hier beschreven heb, en de reacties over het coach worden. Ze "verweet" me dat dit de zoveelste keer is dat iemand dan over mij zegt. Haar concrete vraag: waar wacht je op?

Ha. Mag ik daaraan twee vragen toevoegen: wat heb je nodig om te starten en wat houdt je tegen? 



Ik hoop je graag als vakgenoot een keer tegen te komen.

hartelijke groet,
Martijn 

Dag Martijn,

Je vroeg: "wat heb je nodig en wat houdt je tegen". Goede vragen, die me natuurlijk niet onbekend zijn.
Het antwoord is relatief eenvoudig: ik heb zelfvertrouwen nodig en angst houdt me tegen.
Zelfvertrouwen kan ik baseren op kennis en kunde, passie en intuitie. Die kennis zal het probleem niet zijn. Daarnaast wil ik niet anderen helpen om hun pad te verbeteren als ik mijn eigen focus nog niet herijkt heb; m.a.w. ik wil niet scherpstellen op een doel dat ik nog niet helder voor ogen heb. Aan de andere kant is het altijd mijn doelstelling geweest om bedrijven en organisaties te verbeteren, problemen effectief op te lossen. Eigenlijk waarin het meeste plezier en de beste herinneringen heb. Als je me zou vragen (en ik zou uitgebreid willen antwoorden!) waar ik het meest trots op ben qua werk dan zou ik je vertellen over een aantal dingen die fors uit de klauwen waren gelopen advocaten in stelling gebracht waren en Elverding met zijn toen nog minder oude volvo in een paar gesprekken enorme angels uit klantrelaties heeft gehaald. Maar ook dat we twee afdelingen hebben omgegooid om goed te kunnen inspelen op wat de klant wilde, en niet wat een onderdeel van een telecomconcern deed. Maar ja, dan loopt die opdracht af en valt er al vrij snel een gat dat gevuld moet worden met opdrachten die minder betalen en nog veel minder bevredigen; alleen de luxe van keuze is er op een gegeven moment niet meer.
En er is relatief weinig verschil tussen bedrijven en mensen omdat in mijn visie een bedrijf een optelsoms van menselijke activiteiten is!
Mijn grote fout is geweest dat ik me heb laten meesleuren met de stroom in plaats van me te richten op dat wat ik echt wilde; banen genomen die me werden aangeboden maar ik had dus niet in de gaten dat ik al buitengaats was toen de stroom ophield. Toen was ik geen meester meer van mijn besluiten maar slaaf van wat besloten werd. En dat was een verdomd onaangename tijd waarbij de genoten lessen in het niet vallen (vooral omdat ik het verdomme al lang wist!) Maar als de flow te snel gaat kun je niet meer stoppen. De laatste maanden is het weer wat beter gegaan, en -het is triest om te constateren- als ik geld heb om rekeningen te betalen en niet met buikpijn naar de brievenbus moet lopen voel ik me een stuk beter. Ben ik beter te harden voor mijn omgeving en ben ik in staat om mezelf opnieuw uit te vinden.
En dat laatste ben ik aan het doen: mijn doelen herstellen, focus leggen en het geleerde in praktijk brengen.
In de tussentijd probeer ik in mijn omgeving een luisterend en helpend oor te zijn, mensen te helpen die drijven waar ik dreef en hen te brengen naar een punt dat ze hun leven wat meer structuur kunnen geven. In diezelfde tussentijd ben ik aan het werk financieel wat rust in te bouwen, hard te werken aan de introductie van  heel schoon en duurzaam papier en kantoorartikelen omin februari 2012 te kunnen constateren dat ik weer op koers zit.
Dus of we elkaar als vakgenoten ontmoeten weet ik nog niet; wel hoop ik dat we elkaar als volvo-mensen ontmoeten, praten en van elkaar kunnen leren en genieten!
Maak vandaag de mooiste dag van je leven!JohnPeter
PS: Voor het die zich irriteren: sorry voor mijn zelftherapeutischewegschrijvingen.

RVL schreef : Voordat de borrel wordt ingeschonken ook nog een woord van sterkte aan Janneman die een Volvo 798 bezit, een auto die ik tevergeefs gezocht heb op dit forum.

Weet je zeker dat je er stiekum niet toch al een paar op had