Dit is k*t.....

Mijn broertje maakt vandaag zijn laatste dag bij dezelfde toko. Hij kreeg een paar maanden geleden te horen dat zijn werk naar Hongarije ging. Gelukkig belde hij me gisteren dat hij per 1 september een nieuwe job heeft, in Zuid-Limburg nog wel, waar de banen inderdaad niet voor het opscheppen liggen, zeker niet in deze sector. Al zal je er nu misschien niet zo over denken, ik weet zeker dat je ook weer vrij snel aan de slag zal zijn, want aan mensen met jouw kwaliteiten is altijd behoefte.

Als ervaringsdeskundige (helaas...) heb ik inderdaad diepe dalen mogen aanschouwen, en daarin zaten diepe putten. Omdat ik zelfstandig was en mijn vrouw een inkomen had was er geen WW< Bijstand of wat dan ook. De hypotheek was hoger dan haar inkomen.
Toch hebben we geprobeerd om in ons droomhuis (dat ik deels zelf ontworpen heb)  te blijven wonen. Met de kennis van nu hadden we veel eerder moeten verkopen; dan waren de schulden lager en de opbrengst (vlak voor de veiling verkocht) een stuk hoger. Nog een gezellig stukje restschuld dus ja, een nose job voor BG zat er niet in; we waren al blij als onze auto's (we hebben er elk een nodig) dor de APK kwamen. De kwaliteit van de Volvo, en de klasse uit Vaassen, hebben me daarmee gered. Overigensheeft ook de twingeling het goed doorstaan, die toch al bijna even oud is als BG, doch slechts 1/5 van het aantal kilometers heeft gedraaid.
En nu, bijna drie jaar na het gedwongen vertrek, zitten we in een soort anti-kraak woninkje in Oost Groningen. Tochtig, weinig isolatie en scheuren die groeien; eind volgend jaar zal de eigenaar waarschijnlijk gaan bouwen, aan een woning die voor ons "net" een beetje te duur zal zijn. Maar als we eruit moeten kunnen we terugkijken op bijna 5 jaar wonen op een heerlijke lokatie, niet te ver van het centrum van Meeden maar ook midden in het land; zien we af en toe de herten in de tuin (6000 vierkante meter...) maar ook kruipen we langzaam weer uit dat dal. Sterker,Goddank nog steeds samen, twee uithuizende meiden die vaak"thuis" komen en weer inkomen; niet dat waarvoor/waarmee ik naar Groningen ben verhuisdmaar we kunnen weer rekeningen betalen, de brievenbus voor de deurwaarder is nu een vogelnestje en ik denk heel voorzichtig aan wat verfraaiingen van mijn tank.
Misschien zijn we ook nog wel wat wijzer geworden; zijn we de luxe afgeleerd en waarderen we steeds meer simpele zaken, zoals thuis "uit eten" gaan, wandelen in de omgeving en iets doen aan een huis waarvan je weet dat het over twee jaar plat zal gaan. 
Waar ik me nu sterker van bewust ben is dat ik de afgelopen jaren in een semi-depressie geleefd heb; dat heb ik altijd ontkend maar nu het weer beter gaat merk ik dat ook dat anders is geworden. Ik wil allen die dit overkomt een paar tips geven; doe ermee wat je wil:

• Blijf aktief. Houdt een weblog bij over een hobbie (bij mij was dat duurzaam ondernemen, alternatieve energie)
• Help een of meerdere verenigingen als vrijwilliger. Op die manier doe je iets nuttigs voor de maatschappij, maar ook voor jezelf
• Gooi de tv het huis uit (nou ja, voorkom dat je de hele dag TV kijkt; je verkloot je ritme en gaat kansen missen)
• Zoek andere manieren om inkomen te verkrijgen; misschien een heel ander soort werk of terug naar waar je mee begonnen bent. School om, of ga van een hobbie een vorm van werk maken
• Ga je niet verstoppen maar ga naar buiten: als niemand weet dat je iets zoekt zullen je ook niet helpen
• Wees realist. De baan die te mooi is om waar te zijn is meestal ook niet waar; je investeert tijd en geld in de bodemloze put van een ander (netwerkmarketing, no cure no pay)
• Communiceer met de mensen om je heen, vooral met hen die je dierbaar zijn.

En het belangrijkste: geef je dromen pas op als je ze bereikt hebt of de doodgraver het deksel boven je hoofd sluit!
Ik wens jullie sterkte, succes en een droom-leven toe!
JohnPeter
PS: Dit teruglezend raakt me best wel hard. Ik weet niet hoelang ik dit stukje laat staan het is persoonlijker geworden dan me lief is.

door jouw bericht over ontslag besef ik weer even dat werk hebben geen vanzelfsprekendheid is.
Geniet van je hobby want ontspanning is nodig.En ik hoop dat je ondanks deze tegenvaller de moed er in houd,en het mooiste zou zij dat je weer werk vindt op niet al te lange termijn.

Succes

peter 

JP Elverding schreef : PS: Dit teruglezend raakt me best wel hard. Ik weet niet hoelang ik dit stukje laat staan het is persoonlijker geworden dan me lief is.

En dit zijn nu precies de ervaringen waar iedereen van mee kan profiteren en wat van kan leren (met of zonder job).
JohnPeter laat het staan, sterker nog: lees het nog een paar keer terug en geniet

Rot om te horen van je baan. dat komt altijd hard aan zo een bericht. Vandaag moesten wij ook met zijn allen in de kantine komen. Daar werd ons verteld dat er deze maand niet genoeg geld is om de salarissen volledig uit te betalen. Ik zag het al een poosje aankomen daar ik alle inkomende post mail en telefonie behandel. Ik heb dus gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om te vertellen dat ik al actief aan het zoeken ben naar ander werk. Bij ons komt het probleem dat klanten ons niet optijd betalen en je daardoor door je buffer heen gaat. zelfs de overheid en semi overheid die wij als klant hebben lopen al 3 maanden achter met betaling. al met al word je er niet wijzer van en leidt het tot stress en narigheid.  succes.
 grt Ralph

Hallo JohnPeter,
laten staan hoor. Het is echt niet erg om persoonlijk te zijn bij tijd en wijle. Ook ik laat weleens wat meer persoonlijke zaken zien. En dat maakt ons forum juist zo uniek. En kunnen ook anderen zich optrekken of lering trekken van je ervaringen. De schone schijn is vaak niet wat het lijkt. En sommige dingen even van je afschrijven werkt vaak heel bevrijdend. Ik denk ( en weet bijna zeker) dat minimaal 50% van de mensen behoorlijk last heeft van alle stormen die er in onze huidige maatschappij woeden. Maar slechts een paar komen ervoor uit en de rest houdt de schone schijn op en blijft zichzelf en anderen voor de gek houden.
Ook ik heb de nodige rimpelingen in mijn carriere gehad. In 1994 ontslagen uit een goede job. In 1995 voor mezelf begonnen en dat ging tot eind 2008 niet onverdienstelijk. Nu door de crisis ligt mijn ene bedrijf behoorlijk stil. Gelukkig heb ik een aantal jaren geleden nog een ander bedrijf opgestart en onlangs behoorlijk uit kunnen breiden. Dat bedrijf zal er voor moeten zorgen dat ik de crisis financieel overleef. Gevolg wel dat ik me weer bijna dag en nacht de tandjes moet werken, maar ach, daar is nog nooit iemand van dood gegaan.  En de kosten gaan altijd voor de baten uit, dus hopelijk heb ik binnenkort ook weer eens een normaal inkomen.
En als ik in 1994 niet ontslagen was, dan had ik nooit de bedrijven gehad die ik nu heb. En ondanks dat het niet makkelijk was en is: ik had er geen seconde van willen missen en het heeft me als mens enorm verrijkt. En af en toe weer met de beentjes op de grond en beseffen wat echt belangrijk is in het leven: je gezin en gezondheid.
Ik wens bij deze iedereen die het moeilijk heeft in deze turbulente tijden veel sterkte en succes toe en vooral ook de rust om te blijven genieten van de dingen die er werkelijk toe doen.

Groeten, Jan.

Zucht... het valt verd*mme ook niet mee, en wat moet ik zeggen, er zijn hierboven al zoveel mooie woorden gezegd dat ik daar niet echt veel aan toe heb te voegen.Weet alleen wel dat positief denken en familie je er doorheen kunnen slepen, heel veel sterkte Robert en hou vooral vol.@JP: prachtig stukje, lekker laten staan, en enorm stoer dat jij je bloot durft te geven.

Hej Robert!
Ik hoorde van je situatie. Ik bel je!
groet, Lieme Huib

oi, dat is rottig voor je, Robert.
Het is het zoveelste bewijs, dat in NL de kenniseconomie het loodje legt ten faveure van de Don Quichotten. Ik voorzie ook een leegloop in de medische sector, tenzij accepteert dat je verplegers en later ook artsen die rechtsstreeks uit India komen de diagnose van jouw acuut probleem toevertrouwt.
 
Ik weet al jarenlang dat je/we trots kunnen zijn op de sfeer op deze site, ook ik heb eens mijn hart kunnen luchten op een moment dat ik daartoe behoefte had, en ben alleen maar respect en begrip tegen gekomen. Vaak lucht het op, als je dingen van je af kunt schrijven, niet alleen maar tegen jouw lief dagboek, maar gewoon in de openbare ruimte.
 
@ JP en Valentijn: ik had altijd al waardering voor jullie bijdragen, maar bezie die nu met nog meer respect.
 
Sterkte in de strijd, en laat de kopjes niet hangen.

Robert, voor wat het waard is, enige jaren geleden overkwam mij hetzelfde maar ben altijd positief gebleven en schaar me vierkant achter de tips van JP. Ik was over de 50 toen het me overkwam en dan maakt de omgeving je pijnlijk duidelijk dat op die leeftijd het bijna onmogelijk wordt om nog wat te vinden. Ik heb nooit opgegeven en tot mijn verbazing en grote vreugde kon ik aan de slag bij een van de grotere engineerings bedrijven van Nederland. Ik werk als procurement adviseur ( duur woord voor inkoper) bij diverse grote klanten en ontmoet bijzondere mensen en bijzondere bedrijven voor grote bouwprojecten en het salaris is goed.
Ik had (achteraf makkelijk kletsen natuurlijk) dat veel eerder moeten doen! Dus niet getreurd en ga postief aan de slag en sta tevens open voor dingen die buiten je directe vakgebied liggen ( zo kwam een afgekeurde geoloog toch nog aan de slag op de inkoop.......tja het kan raar lopen)
Sterkte!