Thread zonder onderwerp :D

Veel sterkte Anjo, en beterschap voor je moeder.

ze zijn inmiddels aan het inpakken, na een volledige controle is alles normaal. broeder gaf zelf al aan bij twijfel direct naar het ziekenhuis te scheuren, maar dat bleek niet aan de orde. was terug te vinden dat het om een hyperventilatie ging met pijn in de borst tot gevolg.

als het goed is worden de afspraken mbt de controles vervroegd, en de 24 uurs hart/long bewaking was geloof ik een van de eerste op de lijst, er schijnt wat gevonden te zijn in de kransslagaders maar wat precies moesten ze dus nog gaan onderzoeken..

valt me wel op, dat zodra ik wist dat de ambulance hier voor de deur kwam, dat bij mij ook gelijk de adrenaline flink ging stromen, voel mezelf nu ook nog steeds een beetje shaky

Oef.. wens je moeder beterschap Anjo.

Niels;85585 schreef : Oef.. wens je moeder beterschap Anjo.

Inderdaad (van mij ook). Echt schrikken zijn dat soort dingen.

Sterkte aan moeders Anjo!

AvdAkker;85582 schreef : ze zijn inmiddels aan het inpakken, na een volledige controle is alles normaal. broeder gaf zelf al aan bij twijfel direct naar het ziekenhuis te scheuren, maar dat bleek niet aan de orde. was terug te vinden dat het om een hyperventilatie ging met pijn in de borst tot gevolg.

als het goed is worden de afspraken mbt de controles vervroegd, en de 24 uurs hart/long bewaking was geloof ik een van de eerste op de lijst, er schijnt wat gevonden te zijn in de kransslagaders maar wat precies moesten ze dus nog gaan onderzoeken..

valt me wel op, dat zodra ik wist dat de ambulance hier voor de deur kwam, dat bij mij ook gelijk de adrenaline flink ging stromen, voel mezelf nu ook nog steeds een beetje shaky

Heel begrijpelijk. Een klein half jaartje geleden werd ik snachts wakker door iemand die m'n kamerdeur opendeed. M'n pa stond lijkbleek in de deur opening, voelde zich niet goed worden, deed 2 stappen achteruit en viel achterover van de trap naar beneden, dwars met z'n hoofd door de ruit. Voordat hij beneden was aangekomen lag ik al op de overloop om hem op te vangen.........te laat. Met 2 stappen was ik beneden en er lag meteen een plas bloed op de grond en hij zei niks. Raar om je vader zo te zien liggen. Iedereen in huis was meteen wakker. Ma hysterisch, broer hing al in de telefoon en andere broer bleef net als ik opmerkelijk kalm. M'n pa kwam na een minuutje weer bij en gaf aan dat het niet nodig was om 112 te bellen. Ik heb m'n pa nog een glas water gegeven en ben zelf naast hem gaan liggen: ik ging zelf effe knock-out.........helemaal raar......... effe later naar de dokter gereden om de glaswonden te laten hechten en na enkele dagen was m'n pa weer de oude....... ik heb er echter nog een paar nachten nachtmerries over gehad en het is tot 2 maanden naderhand nog weleens teruggekomen; terwijl het uiteindelijke voorval niet zoveel voorstelde. Raar.
Hoort er allemaal bij, zeg ik altijd maar.......
iig sterke, jong!

Carp, da's schrikken zeg Vervelend ook dat je nog niet precies weet wat nou de oorzaak van de klachten en problemen is, hopen dat ze dat snel weten te vinden. Sterkte ermee!

AvdAkker;85582 schreef : was terug te vinden dat het om een hyperventilatie ging met pijn in de borst tot gevolg.

Da's inderdaad vrij eng om mee te maken; ik hyperventileer ook nog wel es, maar dan door andere oorzaken en ook in iets mildere vorm.

Wens je moeder beterschap!

het is gewoon heel apart en raar als je van niets weet, en rustig een beetje zit tv te kijken, ineens een ambulance aan hoort stomen en vervolgens hoort dat het voor je moeder is. terwijl je weet dat ze haar vitale lichaamsfuncties aan het onderzoeken zijn ivm klachten en ziek zijn. ik schrik normaal echt niet snel, nergens van maar dit kwam toch echt even wat anders aan. had m'n reactie ook nieteens verwacht en toch was het zo.

maar idd ook raar, gewoon kalm blijven, hysterische broertje en zusje boven houden en de ambulancebroeders hun werk laten doen en m'n pa het woord laten toen tegen de ambulancebroeders..

@ buijs, dat is ook iets wat ik nooit mee hoop t maken. en het kan achteraf idd een kleinigheidje zijn maar tot je het zeker weet blijft het gissen.

iedereen bedankt voor de steunbetuigingen. we gaan er vanuit dat het een kleinigheidje is, maar dingen zoals dit maken het wel even een behoorlijk schrik momentje

Sterkte Anjo, dat is niet niks. (en natuurlijk ook voor je moeder)
Gelukkig viel het mee, maar hou d'r in de gaten.

Toen pa belde dat ie nauweljks meer kon eten schrok ik me ook rot... toen helaas terecht... Ik heb toen nog 6 maanden een vader gehad, slokdarmkanker. (maar dat is niets vergeleken met loeiende sirenes e.d.)