Over leven, overleven en medeleven

ik heb ook altijd onderaan de samenleving gestaan maar nooit de woorden van de enigste echte vriend in mijn leven vergeten :
geluk krijg je niet maar moet je afdwingen
en dat doe door steevast door te gaan !
en na jaren werken (17-20 uur per dag en 7 dagen in de week) heb ik me overal uitgewerkt en verdient.
en soms wat handel mee genomen waar ik het ook tegen kwam.
ik heb gewerkt met 39 graden koorts gebroken vingers en gekeusde ribben ect .
en toen was ik een idioot en niemand behalve de ene vriend die bij me stond of in me geloofde !
ik was een doemsdag kindje volgens iedereen van kleins af aan !
wel sinds 15 jaar heb ik meer dan zij allen bij elkaar dus het kan kost wel bloed zweet en tranen maar dan ................................................en toch mis ik die tijd wel eens .
weet je waarom ik leefde toen echt en had iets waard voor te vechten en alles wat ik voor elkaar kreeg was een olympische medaille in 10 voud.
dus hoe stom het ook klinkt geniet van deze tijden ze zijn echt !
en iemand die het nooit doorleefd heeft zal het ook nooit begrijpen en zo helder als in die tijden zul je ook nooit meer in het leven staan !
ik ben nu ook aan het afstompen dat doet het goede leven met je :{
je laat dingen gaan je bent niet meer zo creatief en je geniet niet meer intens van alle dingen die je bereikt ect ect,
een mens is op zijn best als alles (bijna) kwijt is .
dan waardeert ie pas de dingen die hij altijd had en voor vanzelf aannam !
maar ook het slechte leven waardeer je pas als het je weer goed gaat !
raar iets mens zijn :}
kerel ik wens jou en je gezin het allerbeste wat er te bieden is op deze wereld en als je je eens verveelt wel een weekendje limburg mischien ??
je bent met je hele gezin welkom mooie omgeving hier water en vooral bos (woon er midden in) .
hoop je eens te zien :}
groet en beste wensen will

Wat een herkenbaar verhaal, Will.
Ook mijn (werkzame) leven kent vele pieken en dalen.
Vele jaren gevaren op de Rijn met werkdagen van minimaal 18 uur, vaak 7 dagen in de week. Een nachtje door om je klant die op de lading wachtte goed te bedienen kwam regelmatig voor. Moeilijke perioden als er weer eens iets kapot liep, tenslotte moest alles betaald worden, maar we hebben het altijd met hard werken gered en zo wat opgebouwd. Wewaren 12 jaar getrouwd voordat we voor het eerst met vakantie gingen!
Eenmaal aan de wal vanwege het gezin na een aantal jaren als werknemer werd de roep van de vrijheid te groot en ben ik weer voor mezelf begonnen. Eerst een overname van een bedrijf dat, ondanks de adviseurs die mij begeleidden, technisch failliet bleek te zijn. Dat was slikken, de schouders eronder en 2,5 jaar later was dit bedrijf weer zo gezond als een vis. Daarna een groot project begonnen met de bouw van binnenvaartschepen in China. We hebben in 2001 met het grote ponton waar 26 casco's op stonden alle landelijke journaals gehaald. De financiers bleken echter onbetrouwbaar en nu, ruim 10 jaar na dato, procederen we nog steeds om onze centen. De jaren erna waren erg moeilijk en hebben we soms met onze rug tegen de muur gestaan. Pas in 2004 kwamen we er financieel weer bovenop en een paar voorspoedige jaren volgden.
In 2007 werd mij duidelijk dat de economische bomen wel erg hoog de hemel in schoten. Dan weet je als je je boerenverstand volgt dat daar voor 90% weer grote narigheid op volgt. Zekerheidhalve heb ik naast de scheepsmakelaardij een bevrachtingskantoor opgericht. Ik had namelijk in de tijd als werknemer als scheepsbevrachter gewerkt en die contacten had ik altijd nog. Eind 2008 brak in onze branche de crisis volop uit en gebeurde er van het ene op het andere moment in de makelaardij niet meer dan 10% van wat gebruikelijk was. Mijn bevrachtingskantoor heeft er voor gezorgd dat ik, mijn compagnons en mijn medewerkers nog steeds hun baan en inkomen hebben.
Wat de toekomst brengt weet niemand. Het ziet er zorgelijk uit voor West-Europa. Het lijkt er op dat de tijden van melk en honing definitief voorbij zijn.
Ook ik ben in de moeilijkste momenten altijd blijven vechten en het is wat jij zegt, Will, dan ben je op je best. En ik heb het grote geluk gehad dat ik tot nu toe altijd gezond heb mogen blijven. Dat in combinatie met je twee handen en een gezond verstand, kom je een heel eind. En van iedere situatie, hoe moelijk ook, leer je weer het nodige.
Conclusie: je bent nooit arrivé, op ieder moment kan er weer iets opdoen wat alles door de war schopt dus............. geniet van de momenten dat het goed gaat en koester deze ook. En zelf de regie en het geloof ergens in houden. Dan komt het uiteindelijk wel goed.
Ik wens iedereen hier hele fijne feestdagen en voor alles heel veel gezondheid. Want zonder dat is alles verloren. En sterkte voor iedereen die het op dit moment moeilijk heeft. Dat 2012 mag brengen wat je er van hoopt.

Jan, ik ken je nog niet zo lang maar het verhaal wat je vertelt over je leven dekt de lading , die ik over je dacht te weten! Fantastisch verhaal waar de wilskracht en het doorzettingvermogen vanaf spat! Prima dat je dit deelt met ons. Je was niet voor niets onze "ex-veurzitter" Respect. Will, keep up de good work.

Heb ook hele moeilijke tijd achter de rug. Stond er wel alleen thuis voor, behalve dan samen met mijn drie honden en mijn kat die nog overleed. Geen werk meer en de bodem kwam in zicht met doemscenario's dat het huis openbaar zou moeten worden verkocht voor een schijt beetje. Dan zit je dus je leven lang in de schulden waar je nooit meer uit komt. Niet dat dat het ergste zou zijn, ik had al bedacht dat ik dan ergens een oude leegstaande boerderij zou gaan kraken in Voerstreek in België of in Wallonië. Daar heb ik best genoegen mee en red mij wel met een groententuin en houthakken en zagen en ondertussen je meeste geld van de bijstand aan de bank uitgeven. Maar het ergste was als de bank op gegevenmoment aan mijn gereedschappen en spullen begint te knagen!! Mijn lasapparaten, kolomboormachine, bandzaagmachine, oscilloscoop, meetapparatuur, mijn landbouwtrekker enz enz. Dat was het ergste wat mij kon overkomen. Zonder dat houdt de wereld voor mij op te bestaan. Volvo's kan ik wel missen. Gelukkig weer voorlopig werk (op contractbasis), maar aan de bak komen was niet gemakkelijk. Dat viel vies tegen. Dus alle werk aanpakken. Zelfs gewoon voor 40euro een halve dag op en neer rijden naar de stort voor een dame in het dorp die van haar rommel af wilt. Werk is werk! Alles is welkom. Dat was wel zwartwerk maar de NL regering had besloten geen WW uitkering meer uit te betalen voor de NL of Belgische of Duitse werknemers die in het buitenland woonden in de grensstreken en toch en al die jaren hun premies wel hadden betaald... Dan val je terug tot een sociale premie. Ik werk al sinds mijn 13-e in Nederland... Alles kan zo maar veranderen. Ik kwam wel in de geldproblemen door deze wetsverandering. Ik mag nog van geluk spreken dat ik niet in Duitsland had gewoond in deze grensstreek; dan ben je nu nog slechter af. Een andere collega moet het (nog steeds) doen met 500 euro per maand. 1 Europa denk je dan... Ik en iedereen woont hier in het zuiden in de landsgrenzen.. Duitse en Belgiesche collega's om je heen.
Je hebt het reilen en zeilen niet in de hand.
Maar dat is niet het belangrijkste. Men heeft besloten in NL dat het zo moet gaan. Dat is nog niet het ergste.
Slechte gezondheid achter de rug gehad; hypertentie, een hoge bloed druk: 120/140. Die 140 valt wel mee maar die rare hoge onderdruk van 120 is veel en veel te hoog en gevaarlijk. Ik voelde mij soms zwaar beroerd en dacht dat ik soms elk moment een hartinfarct zou krijgen en dat men mij dagen later thuis zou vinden. Stress en knagende onzekerheid. Kwam nog chronische hyperventilatie bij. Zit nu aan de medicijnen waar je nooit meer vanaf komt.
Wat een besluit van een (ex) werkgever niet allemaal teweeg kan brengen... En met smoesjes er omheen want er is helemaal niets terecht gekomen van de plannen die men had na de reorganisatie en dat die reorganisatie deel van uit maakt van de plannen.
Gelukkig kon ik altijd terecht bij goede vrienden in Maastricht! Door hen ben ik er doorheen gesleept en kon 's morgens als ik weer wakker lag om 5 uur gewoon bellen en langs komen!! Geen probleem zo vroeg 's morgens. S-U-P-E-R toffe vrienden dus! Die vind je niet veel, maar je hebt ook niet veel van die vrienden. Eén of twee. Het zijn wel je vrienden voor het leven.
Nu gaat het weer goed zolang ik weer werk heb.
Wat een wereld soms! Dat overkómt je. Je hebt niet alles in de hand.
En ik besef mij dat de hele goede tijden in West-Europa voor altijd verledentijd zullen zijn.
Groeten en fijne dagen,
Robert

we dan toch aan vertellen gaan, hierbij ons verhaal van afgelopen jaar....
Afgelopen 27 december overlijd onze huisvriend (hartinfarct), we waren op dat moment bij de kerstboommeeting van de 850club.  Verslagenheid alom bij zowel mij als mijn zoon.  Op 7 april overlijd de stiefvader van mijn zoon en mijn compagnon plotsklaps na een hartstilstand (heb 'm nog gereanimeerd, maar nog niet meer baten).  Wederom die verslagenheid...
Tot overmaat van ramp maakt mij exvrouw en moeder van mijn jongste zoon err zelf op 16 augustus een einde aan.  Ze kon het verlies van Ron niet aan.  De verslagenheid, frustratie of we het tegen hadden kunnen houden, onbegrip, boosheid, etc. worden wederom versterkt.
Jeff (mijn zoon van 13) en ik (me andere kinderen zijn al volwassen) zijn nu voor altijd bij elkaar en we vechten ons er samen wel doorheen, hebben ook heel veel steun bij elkaar.  Een volwassene kan dit eigenlijk al niet vatten / aan, laat staan een kind op zijn leeftijd.
Toch zijn wij heel positief over de toekomst, we knokken ervoor en komt allemaal wel goed.  Tijd heelt ook alle wonden, welke het ook moge zijn.

Nou, de aller,aller,aler beste wensen voor de toekomst dan maar.
Eh, stiefvader, compagnon en Ron zijn één en dezelfde persoon. Ik moest het stukje even een paar maal lezen, maar nu denk ik dat ik het door heb.
Mazzel, en doordouwen.

Poeh... word ik even stil van hoor, maar het is allemaal wel waar: NOOIT opgeven en blijven geloven in je medemens.Fijne dagen allemaal.

Aangrijpende verhalen in dit draadje zeg.........
Wat ik me wel afvraag; waarom lukt het je niet om een project als "Brandstof uit afval" van de grond te trekken.
Ik zit zelf, als zelfstandige, ook voor 50% van m'n omzet in die wereld,(technisch advies/ontwerp/uitvoering/samenvoegen van concepten).
De meeste van m'n klanten maken een moeilijke start tijd van een jaar of 3 mee, hierna worden ze schat-hemeltje rijk.............
Het is wel zo, het maakt niet uit wat je kan, maar wie je kent!! Of wie je niet kent!!!! Er lopen namelijk ook een stelletje aas-gieren rond in deze wereld.
Ze cirkelen boven je hoofd, en als je om dreigt te vallen grijpen ze je in je kippen-nek.
Deze les heeft me ca €1,5 Ton gekost, maar wil hem graag met je delen!
Door verstand op NUL, dag en nacht werken, heb ik, m'n gezin, een redelijk zorgeloos leven.
Maar je eigen winkel, daar ben je nooooit klaar mee.
 
Evengoed, succes! je kan me altijd een PB sturen, je weet het nooit

een emotionele verhalen allemaal, ik dacht altijd dat ik de enige kansloze was.
Baan kwijt na faillissement en 50 plus, je kan het schudden (zéker in de grafische)!
Maar 1 tip voor alle ongelukkigen.....blijf in godsnaam positief. Wat je uitstraalt krijg je terug!!